නොනිදන්න මා සමග

සිත්පියන් විවරයි
මල් සිතුම් පිපුනයි
දිගුදෙනෙත් වැසුනයි
පෙමට මුල පිරැවයි

දෑතගිලි බැදුනයි
සුසුම් යා වූවයි
දෙතොල් මුන ගැසුනයි
හදෙහි සුව දැනුනයි

තවමත් ඇයම පතනෙම්

ලෝකය ගෝලාකාර විය
මිනිස්සු විවිධාකාර විය
මම විෂමාකාර විය
ඇය හිතුවක්කාර විය

කව්රුත් ලගින් නැත
එනමුදු තනිද නැත
ඇස් නම් බරව ඇත
දරන්නට කෙනෙක් නැත

පතන්නට වරම් නැත
පැතූවත් හිමිත් නැත
එසේනම් මමත් නැත
නැතත් ඈ කොහෙත් ඇත

මාළිගාව දුරද මන්දා

පාලුවෙන් හිටිය හන්දා
පාලුවට ලගින් උන්නා
ආදරය නැතිම හන්දා
ආදරය දෙන්න සිතුනා
මට නොදැනිමද මන්දා
හිත ආදරෙන් පිරුනා
සිත චංචලවු හන්දා
මාළිගාව දුරද මන්දා

තවත් වරක් එන්න

හිතටම දැනුන හැටි
තාම මතකයි
අවරට නොයා එන
හීන කලඑලියයි
පැතුමකට ලංවුනා
ඒත් තව ඈතයි
ආයෙමත් එනවනම්
හිතට සැනසීමයි

කතාකරපු ඇස්දෙක

දවසක් හිටගෙන ඉන්නකොට
දැක්කා ඇගේ ඇස්දෙක
ඇහුනම ඇගේ කටහඩ
පින් කරලාද දැනුනා කන්දෙක
දැනුනම ඇගේ ගතිගුන
පව් කරලාද දැනුනා හදවත

සිනහවෙන්නට ඉඩක්!!!!

අවුල් ඔක්කොම හිරකරන්
ඇස්සට දත නියවන්
පාරම් බ බා බැරිකම්
ලෝකෙට හංගමින්
කොටි වළිග අල්ලන්
හත් වරිගයට බනිමින්
තමන් දෙසම බලමින්
මේන් සිනහවෙන්නට ඉඩක්!!!!

කොවුලා මනාපයි

හීන් සීරුවට හැදිච්ච
පුංචි හිතක මල් පිපෙන්න
කොවුලෝ උඹෙ අවසරයයි
බක් මාසේ
එකලු වෙන්න

මල් මංගල්ලෙට ඇරිච්ච
සිහිල් සුවය ගතට දැනුන
හරි ලස්සන වසන්තයට
අවසරයක් කියා දෙන්න